Vrijwilligerswerk en Inleefreis 2010

Ria Delaere, 29 oktober 2009 
 Ecuador, Otavalo 

vrijwilligerswerk en inleefreis

Tussen de nieuwsbrieven in, geven we jullie wat info over vrijwilligerswerk en over onze geplande inleefreis. 
Deze gaat door van 5 tot 26 juli 2010. 

Als je graag onze projecten ‘life’ wil bezoeken, 
als je op een alternatieve manier wil kennis maken met de diversiteit van dit mooie land, 
dan is dit misschien wat je zoekt. 
Alle informatie vind je in de folder, die je kan aanvragen bij Gino Vanneste (0032)(0)56.51.94.82 gino.vanneste@belgacom.net

Het volgend verslag komt van Eddie De Vos en Goedele Van Puymbroeck. 
Eddie besteedt drie maanden aan vrijwilligerswerk voor ECASSEF, Goedele zal ongeveer een jaar bij ons verblijven. 
Beiden helpen ons in diverse projecten, waarvan het volgende er eentje van is. 

Nieuws uit de Montessorischool van Otavalo: 

De Montessorischool van Otavalo ligt net buiten het stadscentrum en biedt onderwijs aan een 40-tal leerlingen 
volgens het Montessoriprincipe . 
De 4 klassen, opgedeeld in leeftijdsgroepen, zijn samengesteld uit valide en andersvalide kinderen tussen 5 en 14 jaar. 
De lessen gaan door van 8 u tot 13 u. 

Doordat in de klassen zowel valide als gehandicapte kinderen zitten, spreekt men van een inclusieschool.
Normaal gezien zouden er 6 groepen moeten zijn, maar door de beperkte financiële middelen 
zijn er maar fondsen voor 4 leerkachten. 
De gedreven directrice van de school geeft zelf ook les en verder wordt beroep gedaan op vrijwilligers 
en participatie van de ouders.
De school valt qua staatsubsidies uit de boot omdat ze niet volgens het traditionele principe werkt. 
Daarom moet ze beroep doen op donaties en fondsenwerving. 
Het budget voor aandacht en liefde voor de kinderen is echter onuitputtelijk.

In de gebouwen van de school is een therapieruimte voorzien voor de kinderen met een mentale, 
fysieke en/of psycho-motorische achterstand. 
Er zijn ook enkele kinderen met autisme en concentratiestoornissen. 
Er is echter geen budget voor geschoolde therapeuten.
Goedele Van Puymbroeck en ik, Eddie Devos, vrijwilligers van Ecassef, helpen momenteel 2 voormiddagen op de school. 
We werken met de andersvalide kinderen in de therapieruimte en werken zowel aan psycho-motoriek vb: 
evenwicht, coördinatie, lichaamsschema, enz... als aan creativiteit, concentratie en sociale vaardigheden.

De school en de kinderen zijn hier zeer erkentelijk voor, 
want telkens als de kinderen van de doelgroep uit de klas gehaald worden 
zijn er steeds andere kinderen die vragen om ook eens te mogen gaan “spelen” in de therapieruimte. 
Spijtig genoeg is er binnen het voorziene tijdsbestek geen tijd voor alle kinderen. 
De kinderen die wel naar de therapieruimte komen, staat een aangename verrassing te wachten : 
er wordt nl. niet “gespeeld” maar vooral “gewerkt”. 
Toch wordt het vaak als spelen ervaren en dat is een compliment.
De school en de vooral de kinderen zouden er baat bij hebben om een vaste therapeut 
of een langdurig vrijwilliger therapeut in dienst te hebben. 
Er is een dringende nood aan bv een kinesitherapeut, ergotherapeut en/of logpodist.

Nieuws uit de praktijk:

De eerste weken hebben Goedele in ik vooral kennis gemaakt met de kinderen.
Onze vuurdoop was op een maandagochtend met de kinderen uit de eerste groep van 4 tot 5 jaar. 
We zagen er wel wat in om de groep van een 10tal kinderen in het therapielokaal te ontvangen. 
Doordat de kinderen het lokaal als een speeltuin zagen met ballenbad, 
tunnels en een hindernissenparcours voelden ze zich als een vis in het water en lieten hun energie de vrije loop. 
Het was zeker de moeite waard als kennismaking maar vooral een goede les om niet meer met zo een grote groep te werken. 
Dat was ook ons besluit tijdens de evaluatie met de leerkracht van de groep. 
Voortaan zouden we met kleinere groepen werken van slechts een 5tal kinderen 
zodat individuele aandachten en oefenigen geboden kunnen worden. 
Ondertussen hebben we zelfs besloten om met de kleinsten met nog kleinere groepjes te werken. 
Beter 3 keer een groepje van 2 ipv één groep van 5. 
De kleinsten vragen nl. door hun handicap allen om individuele begeleiding. 
Ondertussen kunnen we bevestigen dat het werken met groepjes van 2 veel meer resultaat oplevert. 
Het is aangenamer voor de kinderen zelf en er kan doelgerichter gewerkt worden. 
In ons eerste groepje van 2 kinderen met autisme kon , doordat we met 2 begeleiders zijn, individueel gewerkt worden. 

Andrés, die voordien in een groep van 5 steeds onrustig en vaak storend was, 
was nu veel rustiger en hij kon zelfs kleine nieuwe opdrachtjes aan. 
Hij is vooral gefascineerd door repetetieve bewegingen zoals het parcours dat een bal aflegt als je hem ergens af laat rollen. 
Dit gegeven heben we dan gebruikt om hem wat extra lichaamsoefeningen te laten doen. 
Hijzelf moest op zijn buik gaan liggen, op een dikke rol, 
met zijn benen in de lucht en hoofd naar de grond zodat hij min of meer een skischans vormde. 
De bal werd dan van aan zijn voeten over zijn benen en rug naar beneden gerold. 
Dit tot groot jolijt van Andrés zelf. 

Iedere leeftijdsgroep heeft zo zijn eigen karakter en het valt ons erg op dat hoe ouder de kinderen worden 
hoe makkelijker het wordt om met hen te converseren en hun aandacht te krijgen. 
Daarom werkten we voor de oudste groep (12-13-14 jaar) een project uit van een 3 tal weken rond “El Amor” (de liefde). 
De jongeren voelden zich direct aangesproken en gingen gretig en creatief in op de opdrachten die we hen gaven. 
De eerste opdracht bestond eruit om een brief áán en een tekening ván hun geliefde te maken. 
Sommige brieven waren soms zo concreet dat ze als script voor een film of roman zouden gebruikt kunnen worden.
Een voorbeeld in een notendop :
“Liefste Luis, Ik verlang er zo naar om je te zien deze avond. 
Laat ons afspreken in ons vaste restaurant om 8 uur. 
We kunnen dan samen vertrekken naar de Verenigde Staten en er lang en gelukkig leven. 
Vele warme omhelzingen van je geliefde Maricela. 
De week daarop mochten alle jongeren hun verloofde voorstellen en de brief voorlezen aan de groep. 
Dit ging gepaard met veel plezier en gedachtenwisseling. 
Het viel ons op hoe open sommige jongeren waren en hoeveel ze wisten te vertellen.
Om verder te gaan over het thema “El Amor” werd de volgende les besteed aan verschillende vormen van liefde:
De liefde voor 1 persoon in het bijzonder, je ouders of familie, voor de natuur, voor een huisdier, 
voor kunst en muziek, liefde voor een idool, enz... Dit gaf weer heel wat aanleiding tot gedachtenwisseling en plezier.

Het werk met de jongere kinderen is dan weer veel concreter. 
Zo is er een groepje jongens van rond de 8 jaar dat maar al te graag met de bal speelt, 
kastelen bouwt en het hindernissenparcours neemt. 
Om structuur in de sessie van om en bij het uur te steken beginnen we telkens met baloefenigen in een cirkel. 
Dat zorgt voor een vaste waarde in de sessie en is een groepsgebeuren. 
Gaandeweg evolueert de sessie naar een iets individuelere aanpak waarbij bv aan het evenwicht 
en het stappen van enkelen gewerkt wordt om dan als beloning te eindigen met een hindernissenparcours. 
Toch wordt er tijdens dit laatste voor gezorgd dat elk kind het parcours op zijn manier af kan leggen 
door de anderen ondertussen te laten wachten tot het vorige kind klaar is. 
Zodoende wordt ook aan geduld en respect voor de ander gewerkt. 
We hoeven je echter niet te vertellen dat niets steeds evident is als je jong en energiek bent, 
maar al doende leert men en daarvoor zijn ze ook op school. 

Tot zover dit verslag. 
Mocht je meer willen weten over vrijwilligerwerk bij ECASSEF, 
dan kan je steeds onze site bezoeken: www.ecassef.net.
 

   E.C.A.S.S.E.F. Foundation - Ecuador – South America
   TLF 00593-(0)99 - 931513
   Mail naar Ecassef.net
   Mail naar Ecassef@gmail.com
   http://www.ecassef.net
   Website: http://www.ecassef.waarbenjij.nu

   In cooperation with 
   Provincie West-Vlaanderen – België 
   Provincie Oost-Vlaanderen – België
   and IBERIA Airlines